Luisteren naar je lichaam kan je leren. Voor mij was het dieptepunt bereikt in 2010. Doorgaan, ook al voelde je wat anders,  jezelf op de tweede plaats zetten, schouders eronder. Een grens die ik continu negeerde. Totdat ik een vlucht zou nemen naar Amerika, op familie bezoek wat ik regelmatig met plezier deed. Ik stond in de vertrekhal op schiphol en alles in mij zei niet te vertrekken. Ook deze signalen negeerde ik, in de hoop dat ik eenmaal onderweg was het wel zou afzakken. Vliegen ik vond het heerlijk en nog steeds, alleen deze vlucht verliep anders, onrust en vreemde klachten. Daar lag ik op de ER in Lovington NM, daar verbleef ik enkele dagen in het ziekenhuis met de nodige medicatie. Ik verbleef langer bij familie, en moest wachten totdat artsen groen licht gaven om weer terug te mogen vliegen naar Amsterdam.

Terug in Nederland ging ik opnieuw door de medische molen, ik kreeg medicatie voor hart en schildklier, ik was sowieso blij dat ze iets vonden en de voorgeschreven medicatie mijn lichaam meer in balans kon houden. Er ontstond langzaam aan meer rust in mij, en ging na een tijdje bewust op zoek waarom mijn lichaam zo reageerde. Ik verdiepte me in eten en drinken, de stress die ik ervaarde, mijn eigen grenzen voorbij liep, en merkte dat ik op de automatische piloot stond. Door een tip kwam bioresinantie op mijn pad. Door een open, eerlijke communicatie met huisarts en internist, gaf ik aan de alternatieve route wilde bewandelen. Door samenwerking; bloedonderzoeken en medicatie, bioresinantie en mijn eigen deel in het verzorgen voor mijn eigen lichaam, kon langzaam mijn medicatie afgebouwd worden tot geen meer. Mijn lichaam was hersteld, voor mij was en is het de taak om het in balans te houden.💚